12_ زنِ آینده (تورا به خدا در را به رویم باز کن)

این بخش،از کتاب نشان می‌دهد نویسنده در حال توصیف یک تجربه‌ی حسی و روان‌شناختی بسیار ظریفی است و از طریق جزئیات جسمانی و فضایی، رابطه‌ی انسان با محیط و خودش را کشف می‌کند این بخش پر از فضاسازی دقیق است: جاده‌ای عریض و بی‌انتها، خیابان عمومی، نیمکت، باغچه‌ کوچک، آسمان آبی، درخت کوچک. این توصیف‌ها علاوه بر ایجاد حس مکان، حس تنهایی و تعمق درونی شخصیت را منتقل می‌کند. نویسنده فضا را نه فقط مکانی فیزیکی، بلکه محیطی برای تجربه‌ی درونی شخصیت نشان می‌دهد

نکته بعد حضور و غیاب شخصیت‌هاست مرد و زن در صحنه حضور دارند، اما زن با آرامش و بی‌تهدیدی روی نیمکت نشسته و گویی در جایگاه امنی قرار دارد. مرد از طریق نگاه و کلمات به یاد زن می‌افتد، اما زن مستقل است و هیچ خطری از طرفش تهدید نمی‌شود. این تفاوت حضور و غیاب، تمرکز بر تجربه‌ی درونی شخصیت زن و خودآگاهی او ایجاد می‌کند سپس از بدن و جسمیت صحبت می شود توصیف بدن زن، وزنش، موقعیت دست‌ها و پاها، رابطه‌ی او با نیمکت و محیط، به شدت دقیق است. نویسنده بدن را به عنوان نقطه‌ای از آرامش و مرکز تجربه نشان می‌دهد. زن در جایگاه خودش ثبات و تعادل دارد، بر خلاف عناصر محیط که ممکن است ناپایدار باشند (پنجره‌ی بسته، ماسه، بچه‌ها).تعامل با اشیاء و عناصر کوچک وجود دارد. جزئیاتی مثل «بیل پلاستیکی قرمز»، «تلی ماسه» و «نیمکت» کوچک اما معنادار هستند.این اشیا به شخصیت‌ها پیوستگی و مقیاس انسانی می‌دهند و همزمان تنهایی و درون‌گرایی را تقویت می‌کنند.

متن درباره‌ی آرامش، حضور در لحظه و خودآگاهی است. زن در محیطی آرام، بدون تهدید و فشار، نشسته و حتی عقل و میلش را به «بهترین قسمت وجودش» سپرده است،که نشان‌دهنده‌ی پذیرش و قرار گرفتن در مرکز تجربه‌ی شخصی است.مواجهه با محیط و اشیا، نوعی تبادل با جهان بیرون و خود درونی را نشان می‌دهد. سبک نویسنده سبک حسی، جزئی‌نگر و نزدیک به ادبیات مدرن روان‌شناختی است. با ترکیب توصیف محیط و روان شخصیت، حس لحظه‌ای و درونی شخصیت به خواننده منتقل می‌شود.

ترانه پایانی : دیدی پائیزو؟ با صدای معین ضد