هفته بیست و هفتم: نشانه ای از سمت خدا

و چه خوشبخت مادری هستم که توی ملکوتی را حمل می کنم.دوستت دارم عزیز دلِ امیدوارم......

و این تو هستی؛ آنکه وجودت به خواست خدا به طراوت وجود من وابسته شده است و چقدر من و تو در کنار هم آرامیم.دوستت دارم جلوه قدرت خداوند....

تنها حال قلب خود را می دانم که با شنیدن تپ شهای قلبت سراسر حمد و تسبیح است و امیدوار دیدار روی ماه معصومان هات.دوستت دارم کوچک خفته در من....

مادران های با طعم انتظار، وصف کوچکی است برای بی کرانی وجودش!چشمان منتظر نرگس، همواره پذیرای مادرانی است که برای دیدن نصرت خدا، فرزندان رشید خود را در آغوش می‌پرورانند....

با یک نگاهم به تو، مقصدی شورانگیز به چشمم آمد که تو در رأس آن، پرچمدار فتح و پیروزی هستی....

تا آن روز شیرین با تو همراهم، با تو بیدارم، با تو مجاهدی عاشقم؛ با تو مادرم...!...

کودکم، عزیزِ قلبِ تب‌دارم، من با تو امیدها دارم. با من بیا تا این امید زنده بماند....

خیلی زود جای تو روی دامان مادری من خواهد بود. آن وقت برایت لالایی محبت خواهم خواند. تو خواهی آمد، خیلی زود، خیلی نزدیک......

تو را می‌خواهم از جان و دل؛ چرا که دستم را به دست خدا می‌رسانی. با تو اصلاً من خوبِ خوبم!...